NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
- Na co masz ochotę? - Na coś dobrego.
- Na co? Coś koreańskiego? - Musisz to zrobić.
- Może być koreańskie. - Tak.
- Japońskie? - Lubię wszystko.
- Grillowaną baraninę też? - Powoli.
- Ustaw ekran. - Nie.
- Dajemy. - Do dziela.
ODCINEK 2
Skoncentrujcie się!
Zmienił się?
Czy tego nie widziałam?
Wydaje się pewny siebie.
W jakim sensie?
Przez to, jak mówi.
I ogólnie sprawia takie wrażenie. Zawsze taki był?
Stara się tego nie pokazywać, ale ma swoją dumę.
Jesteś cały?
Spokojnie, to nie twój chłopak.
- Racja. - Podoba mi się.
Zadurzyłaś się w Gi-seoku po krótkiej rozmowie?
Nie on. Mówię o tym, który się wywalił.
Przyciąga mój wzrok.
Fajny jest, no nie?
Nie przyjrzałam się.
Nie musisz, sam się wyróżnia.
Mam do niego uderzyć?
Miałaś się zachowywać.
Przecież nic nie zrobiłam.
Nie rób nic głupiego, żeby nie ośmieszyć Gi-seoka.
Nic ci nie jest?
- Nie. - Przepraszam.
Możesz grać?
Muszę. Żeby wygrać.
Dokąd pójdziemy? Co chcesz zjeść?
Dużo rzeczy, ale ktoś mi zabrania tego mówić.
Mam wrażenie, że ty nikogo nie słuchasz.
Wezmę prysznic. Zastanówcie się, co chcecie zjeść.
Dobra.
- Ale fajnie. - Gi-seok.
Chłopaki chcą iść na grilla.
- Muszę... - Pójdziemy z wami.
- Co ty gadasz? - No co?
Chętnie z wami zjemy.
To ci się nie podoba?
Cicho bądź.
Idziemy z nimi?
Poczują się niezręcznie.
Ty idź, my pójdziemy gdzie indziej.
W życiu. Chcemy, żebyście poszły z nami.
Ji-ho.
- Chodźmy coś zjeść. - Co?
Przepraszam za nogę. Wszystko dobrze?
Tak, nie przejmuj się.
Głupio mi.
Pamiętasz, co ci ostatnio mówiłem?
- O czym? - No o tamtym.
- Idźcie pierwsi, dołączymy do was. - Dobra.
Zaczekajcie na mnie w aucie.
- Dobra. - Otworzę wam.
- Co jest? - Boże.
Jesteś w gimnazjum czy co?
Nie bądź taki wstydliwy.
Powiedziałeś, że poszukasz dziewczyny.
Przyzwyczajaj się do kontaktów z ludźmi.
Nie mówiłem, że nie idę.
Ostatnio jesteś jakiś dziwny.
Myślałam, że Si-hoon będzie w domu.
Jest zajęty.
Tata był zły po kolacji?
Nawet nie pytaj.
Był wściekły i zmartwiony.
Udałam, że tego nie widzę.
Przygotowałam żeberka, są jeszcze ciepłe.
Nie jestem głodna. Zjem później.
Masz jakieś problemy ze zdrowiem?
Mówiłam, że nie.
Nie musiałaś przynosić ziół.
Powinnaś od razu to zażyć.
Jesteś taka bez energii, więc...
Wezmę to później, obiecuję.
Napijesz się kawy?
Usiądź.
Gdy tak się zachowujesz,
mam ochotę zabronić twoim siostrom wychodzić za mąż.
Nigdy nie byłaś wylewna, ale kiedyś mi o wszystkim mówiłaś.
Po ślubie bardzo się zmieniłaś.
Niedługo będę taka jak kiedyś.
Łatwo powiedzieć.
A Jeong-in...
Nie pozwól jej brać ślubu.
- Do końca życia? - Czemu nie?
Też uważasz, że ślub to konieczność?
Jestem z twoim tatą od 37 lat.
Też jestem staroświecka.
To lepsze niż brak małżeństwa.
A co? Jeong-in ci się żaliła?
Nie, po prostu tak uważam.
Nie jest taka jak ja.
Będzie się często kłóciła z tatą.
A ty będziesz się denerwować i stać pomiędzy nimi.
Tobie było najtrudniej.
Musiałaś się uporać z wieloma sprawami i być wzorem dla sióstr.
Nic nie szło po twojej myśli.
Nawet małżeństwo...
Zajmij się Jeong-in.
Ona mnie nie słucha.
Jest strasznie uparta.
To wyjątkowa dziewczyna.
Choć jedna z nas jest wygadana.
Racja.
Mogę coś powiedzieć?
Dziękuję za zaproszenie, świetnie spędziłem czas.
Wszyscy jesteście młodsi ode mnie,
ale postaram się być dobrym starszym kolegą.
Dam z siebie wszystko.
Dziękuję!
- Dzięki! - Nie ma za co!
- Dobra! - Na zdrowie!
Świetny mecz.
- Dobrze ci poszło. - Na zdrowie.
Fajnie się grało.
Dobrze wypadłem?
Musisz dużo trenować.
Nie mieszaj się.
Mówię serio. Potrzebujesz specjalnego treningu.
- Ciągle... - Nie jestem dobry w...
Czemu tylko ja?
- Pół godziny dziennie od jutra. - Pół godziny?
Musisz dużo jeść, żeby mieć siły.
Skoro o tym wiesz, to czemu zjadłeś tak mało?
W przedszkolu?
Zajęte.
Co mówiłeś, Eun-u?
Tatuś cię nie usłyszał, powtórz.
Dziś nie mogę.
Przyjadę za trzy dni.
No dobrze, za dwa.
Czy piłem?
Nie.
Naprawdę.
Nie kłamię.
Nie mogę nawet jednego?
No dobrze.
Co tu robisz tak długo?
Rozmawiałem przez telefon.
Twój syn nazywa się Eun-u?
Usłyszałam.
Dobry z ciebie kłamca.
Bo piłeś.
Nie lubi, kiedy piję. Dlatego...
Nienawidzę kłamać.
Idź pierwsza.
Jeśli wejdziemy razem, będziemy musieli kłamać.
Byliśmy tylko w łazience.
Jak chcesz.
- Może to źle, że przyszedłem. - Bzdura.
Jedz.
- Mamy dużo mięsa. - Dobranoc.
Już jadłem, bierz.
- Co tu robisz? - Zadzwonił po mnie.
Zaprosiłem przyszłego pana urzędnika, żeby zjadł trochę mięsa.
To dobrze.
- Mam nadzieję, że nie macie nic przeciw. - Jasne, że nie.
Ja też się wprosiłem.
- Co powiecie na toast? - Zdrowie.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
- Miło was poznać. - Wzajemnie.
- Podchodzisz do egzaminu na urzędnika? - Tak.
A on...
Ja? Mówiłem, że pracuję z Gi-seokiem.
- Fakt. - Mówiłeś?
Czyli pracujesz w banku. Żyjesz z macania pieniędzy.
- Nie pij już. - Czemu nie?
A ty co robisz?
Ja?
Pora na zagadkę.
Zgadnij, czym się zajmuje.
Nic nie mówcie.
Zgadnij.
Nie trafi. Skąd mogłaby wiedzieć?
Czyli pewnie ma nietypową pracę.
- To jak myślisz? - Co to może być...
Jeong-in, zgaduj.
Skąd mogę wiedzieć?
Boże.
- Podpowiedź. - Podpowiedź?
Konował.
- Zadławiłam się. - Wszystko dobrze?
- Jesteś lekarzem? - Blisko.
Zawód podobny do lekarza?
- Pomyśl, co noszą. - Co?
Fartuch.
Fartuch?
Co? Wiedziałaś!
Co?
- Chyba o tym wspomniał. - Wiedziałem.
Tak, wspomniałem wcześniej, że jestem farmaceutą.
- Boże. - Zepsułaś zabawę.
Dlatego wyszła na bystrą.
Jesteś farmaceutą.
Nie zgadłabym.
- Serio? - Tak.
- Tak w ogóle... - Śmiało.
Od jakiegoś czasu chciałem to powiedzieć.
Obie siostry są śliczne.
- Bardzo. - Dopiero zauważyłeś?
Jest nas trójka,
a ja jestem najładniejsza.
Jeong-in jest ładniejsza.
No nie...
- Kto się zgadza? - Mam pusty kieliszek.
Kto się zgadza, ten pije.
- Ja. Zdowie. - Ja nie.
Boże, Gi-seok.
Mamy jakieś owoce?
Po co to robisz?
To jest jak medytacja.
Po co ci medytacja?
A jak myślisz?
Nie naciskaj tak na dziewczyny. Są już dorosłe.
Nie do końca.
Rozhulały się, bo im pobłażałaś.
Mają czelność pyskować ojcu?
Nieważne.
Mogłam o tym nie wspominać.
Gdy Jae-in wróci ze studiów,
od razu ją za kogoś wydam.
Już z Jeong-in mamy problemy.
Co ty...
Najpierw się nad tym zastanówmy.
Jeong-in też tego chce.
Co ona może wiedzieć?
Kilka lat pracy nie sprawia, że wie się wszystko.
Zamiast marnować czas na głupoty,
powinnaś nauczyć się, jak działa świat.
Sam ucz się do woli.
Idź uczyć się o świecie, panie dyrektorze.
Hej!
Mam na imię „Hej”? Nawet psy woła się po imieniu.
Co cię dziś ugryzło?
Następnym razem ci tego nie wybaczę.
Jesteś żałosny.
Co...
„PEWNEGO DNIA”
Co jest?
- Wybraliście tę samą piosenkę? - Na to wygląda.
- To zaśpiewajcie razem. - Tak.
Zaśpiewaj z nią.
Przepraszam na chwilę.
No dobrze.
Halo?
Tyle wystarczy.
- Czemu wyłączyłaś? - Dobrze ci szło.
Tak po prostu.
Hej.
O co chodziło?
Z Ji-ho? Musiał iść przez jakąś rodzinną sprawę.
- Coś się stało? - Nic poważnego.
Co mam zaśpiewać?
Czemu wyłączyłaś piosenkę?
Bo chciałam.
Czemu ty nie śpiewasz?
- Ja? Zamierzałem. - Jasne.
Zastanawiaj się, co wybrać, a my w tym czasie posłuchamy
- przyszłego urzędnika. - O matko.
Chciał być piosenkarzem,
ale przez swój wygląd musiał zrezygnować.
Aż tak dobrze śpiewa?
- Jeszcze lepiej. - Słuchajcie.
- Kocham tę piosenkę! - Opadną wam szczeny.
Przepraszam, może pan przyspieszyć?
- Oczywiście. - Dziękuję.
IZBA PRZYJĘĆ
PEDIATRIA
- Jesteś. - Co z małym?
- Co mówił lekarz? - Podejrzewa nieżyt żołądkowo-jelitowy.
Ale czekamy na wszystkie wyniki.
Nie wiedziałam, że choruje.
Głupio mi, że byłam zła, że nic nie je.
Będzie dobrze.
Mówiłaś, że choroby to część dorastania.
Źle, że mama do ciebie zadzwoniła.
Dobrze. To mój syn.
Nie miej jej tego za złe.
Jadłeś już kolację?
Tak.
- Idź do domu, zostanę tu. - Nie martw się o to.
A jeśli się zarazicie? Wracajcie do domu.
Przecież jutro masz pracę.
Dam sobie radę.
Idź już.
Tatuś jest przy tobie.
Minęły już dwa dni?
Nie.
Przyszedłem wcześniej, bo tęskniłem.
Nadal cię boli?
Gdy coś cię boli, nie ukrywaj tego.
Od razu nam o tym mów.
Jesteś ze mną, więc już się czuję dobrze.
Od teraz zawsze będę przy tobie.
Będę z tobą, żebyś już nigdy nie zachorował.
Obiecuję.
Idź się umyć.
Mam cię odesłać do mamy?
Niech ci będzie.
I posprzątaj stół.
Czemu jesteś wściekła?
Ja niby jestem wściekła?
Na karaoke nagle ucichłaś, a teraz jesteś marudna.
Wcale nie.
Co?
Jesteś marudna.
Co ją ugryzło?
Leżysz już w łóżku?
Nic. Wyszłam spod prysznica i do ciebie zadzwoniłam.
Pewnie jesteś zmęczony.
Dzień dobry.
Rzadko się widujemy, mimo że pracujemy w tej samej stacji.
Fakt. U ciebie wszystko dobrze?
Jakoś sobie radzę.
Chodź na chwilę. Przyszedł twój mąż.
Nie ma potrzeby.
Wesprzyj go. Masz jeszcze czas do wiadomości.
Chodź.
Przyszła pana żona.
Słucham?
Wstydziła się, ale ją namówiłem.
Oboje jesteście równie wstydliwi.
Podnieście się na duchu.
Miło cię widzieć.
Życzę ci powodzenia.
Dam z siebie wszystko. Nie mogę cię ośmieszyć.
Proszę o nią dbać, ostatnio miałem dla niej mało czasu,
więc jest na mnie trochę zła.
Wiedziałem. Zastanawiałem się, czemu była taka niechętna.
Takiej żony nie można zaniedbywać.
Co mam zrobić, żeby być lepszym mężem?
Wynagrodzę ci to.
Może być?
O której skończymy nagrywać?
- Dziś pójdzie nam gładko. - Tak.
- Skończymy wcześnie? - Tak.
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
Hej.
Musimy porozmawiać. Zaczekaj na mnie w domu.
Co? Wolisz spotkać się gdzieś indziej?
Może i lepiej. Dokąd chcesz iść?
Gdy dostałam tę pracę,
myślałam, że bibliotekarki całe dnie dostojnie czytają książki.
A my co? Przeglądamy jakieś plakaty.
Wszystkie wyglądają tak samo.
Właśnie o tym mówię.
Nie skończyłyśmy jeszcze z tymi.
Jest tego jeszcze więcej.
Nie miotajmy się bez ładu i składu, zastanówmy się.
To zwykłe cykliczne spotkanie książkowe, dlatego nawet nas nudzi.
Powinniśmy skupić się na obecnych trendach?
Nic o nich nie wiem.
Czeka mnie cała noc w Internecie.
Może pory roku?
- Dobry pomysł. - Zima się skończyła,
ale śnieg byłby fajnym motywem.
Pierwszy śnieg?
Ostatni śnieg.
To naprawdę niezły pomysł. „Ostatni śnieg”.
- Tego jeszcze nie słyszałam. - Fakt.
Ostatnio pokazujesz się z zupełnie innej strony.
Zauważyłaś?
Ostatnio brzmiałaś jak niepoprawna romantyczka,
a teraz jesteś sentymentalna do bólu.
Bo taka jestem. Zadowolona?
Słuchajcie.
Mózg mi nie działa, bo jeszcze nic nie jadłam.
Wyskoczmy na lunch.
- Świetny pomysł. - Wiem.
- Idziemy? - Tak.
- Rany. - Chodźmy.
MUZYKA, TRENDY, PORY ROKU, ŚNIEG GDY ZNÓW BĘDZIE PADAĆ
Ale ślicznotka!
- Ile masz lat? - Pięć.
Masz pięć lat?
Jesteś urocza.
- Miłego dnia. - Do widzenia.
- Powiedz „pa, pa”. - Pa, pa.
Do widzenia.
Słodka dziewczynka.
Co jest?
Nic. Chodźmy.
Dzieci mnie przerażają.
Czemu?
Są takie niewinne i dobre.
A gdybym je skrzywdziła?
Dlaczego tak myślisz?
Nie wiem. Mogłoby tak być.
- Co z Eun-u? - Zaczekałam, aż zasnął.
Nagotowałam ci jedzenia, bo zawsze jesz na mieście.
I prawie nic nie jesz.
Jem, mamo.
Opuściłeś dziś pracę.
Powiadomiłem ich.
Eun-u poleży tu dzień czy dwa,
zostanę z nim.
Zjedz i wracaj do domu.
Jutro wróć do pracy.
Mogę wziąć kilka dni wolnego.
Nie powinieneś opuszczać pracy.
Sytuacja cię do tego nie zmusza.
Chcesz utrudniać pracę współpracownikom?
Nie rób tego.
Mamo.
Może się do was wprowadzę?
Mieszkanie tak daleko od pracy w niczym ci nie pomoże.
Myślisz, że widywałbyś Eun-u rano i wieczorami?
Zapomnij o tym.
Bardziej się martwię o ciebie.
Wciąż jesteś młody.
I dobrze. Mam przed sobą dużo możliwości.
Spotykasz się z dziewczynami?
Czasami.
Jakaś ci się spodobała?
Jeszcze nie.
Bratnia dusza sama cię znajdzie.
- Tak myślisz? - Oczywiście.
Nic nie powstrzyma przeznaczenia.
Lepiej, żeby cię znalazła. Chcesz zawsze być sam?
Widzę, że to cię w ogóle nie martwi.
Dziękuję.
Nawet on nie da rady.
Co się dzieje w tym tygodniu?
- Ktoś jeszcze nie może przyjść? - Ji-ho.
Będzie za mało ludzi.
Ostatnio nagle wyszedł z imprezy. To ma z tym coś wspólnego?
Chyba tak.
Co się stało?
- To tajemnica. - Dobrze.
On ma dziecko.
- Jest żonaty? - Nie.
Na studiach miał młodszą dziewczynę.
Miała jakieś 24 lata.
- Ji-ho miał wtedy 28, 29 lat. - Rozumiem.
Ukryła ciążę i zapadła się pod ziemię.
Wróciła po ośmiu miesiącach.
- Tak nagle? - Tak.
Planowali ślub
po urodzeniu dziecka.
Jakiś czas mieszkała u jego rodziny,
ale pewnego dnia znów znikła.
Co się stało? Nie szukał jej?
Ji-ho totalnie się wtedy rozsypał.
Wziął urlop i pojechał jej szukać,
ale bez skutku.
Później dowiedział się, że wyjechała z kraju.
Boże.
- Szalona historia. - Tak.
Musiało mu być strasznie trudno.
To było dawno temu, już się z tym pogodził.
Ale wtedy...
był w totalnej rozsypce.
Współczuję mu.
Gdybym wiedział, byłbym dla niego milszy.
- Jak to? - Co?
Szkoda mi go.
A nie powinno. I co z tego, że jest samotnym ojcem?
Dobrze zarabia, jest zdrowy.
I ma cudownych rodziców.
Wszystko z nim dobrze.
Dobrze?
Jaka kobieta by tego chciała?
- Uważaj na siebie. - Pa.
APTEKA MISO
APTEKA WOORI
Proszę.
Dziękuję.
Co tu robisz?
Wpadłem tylko na chwilę. Jutro wracam do pracy.
Mówiłam, że nie musisz. Nie zarzynaj się.
To nie problem, mogę pracować.
Co powiedział lekarz? Z małym dobrze?
- Tak. - Całe szczęście.
Zaparzyłam przed chwilą herbatę, napijesz się?
Nie, dziękuję. Pójdę już.
- Cześć. - Możesz jutro przyjść trochę później.
Pomóc w czymś pani?
Nie trzeba, już znalazłam.
Wezmę to.
- Dwa tysiące wonów. - Dobrze.
Proszę.
Dziękuję.
Czekam za rogiem.
- Pani reszta. - Dziękuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Przyszłaś do mnie?
Miałabym iść taki kawał, żeby tylko to kupić?
O co chodzi?
Co się z tobą dzieje?
Zaraz zamykają aptekę, niedługo wyjdą. Chodźmy gdzie indziej.
Nie możemy porozmawiać tutaj?
Jeśli nas zobaczą, zaczną o tobie gadać.
Mój syn zachorował.
To coś poważnego?
Za kilka dni dojdzie do siebie.
To dobrze.
Martwiłam się, bo wyszedłeś tak nagle.
Twoi koledzy nie chcieli nic powiedzieć, więc się martwiłam.
Chciałam o tym zapomnieć,
ale sam widzisz.
Mogłaś napisać.
Rzadko kiedy odpisujesz.
Celowo,
powiedziałem ci dlaczego.
Cóż,
pogodziłem się z tym,
więc się nie przejmuj.
Co miałeś na myśli, mówiąc,
że ludzie będą o mnie gadać?
Nie jestem zwykłym facetem.
„Co ta kobieta robi z kimś takim?”
„Jaką ma historię?”
„To samotna matka?”
Ludzie będą gdybać.
Stałabyś się obiektem plotek.
Dlatego nie chcesz się ze mną przyjaźnić?
W zasadzie...
nie dlatego.
Mówiłeś, że się z tym pogodziłeś.
Czyli możemy się przyjaźnić.
Czemu...
chcesz się ze mną przyjaźnić?
Bez powodu.
Nie chcę współczucia.
Ciągle robisz z siebie ofiarę.
Zrozumiałabyś, gdybyś była na moim miejscu.
Znowu mnie odtrącasz?
Przyjaźń to nic wielkiego.
Będziemy pytać, co u nas słychać
i czasem się spotykać.
Co by powiedział twój chłopak?
Martwisz się o mnie czy o siebie?
Nie powinnam musieć tego mówić,
ale musisz uszanować moje życie.
Od teraz wolałabym, żebyś nie wspominał
o rzeczach, o których nie mówię.
Czuję się niezręcznie.
Możemy spróbować.
Zostańmy przyjaciółmi.
Nagle zmieniłaś zdanie?
Śmieszny jesteś.
To masz śmiesznego przyjaciela.
To twoja siostra.
Co ona tu robi?
Kto z nią jest?
To chyba Yeong-jae.
Kto?
Ten z imprezy?
Yeong-jae.
Co cię tak bawi?
To, że są razem.
Co w tym śmiesznego?
Ona jest nienormalna.
Pewnie wymienili się numerami.
Nie wierzę.
Wysiadasz?
Jak w takim razie mamy utrzymać naszą relację?
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Zwykle ważę słowa,
ale przy tobie czasem coś mi się wymsknie.
Dzięki temu się zaprzyjaźniliśmy.
Późno wróciłaś.
Jae-in.
Gdzie byłaś?
Wszystko widziałam.
Co?
Ciebie i tego przyszłego urzędnika.
Czemu nie podeszłaś?
Co z nim robiłaś?
Ustaliliśmy, że zostaniemy przyjaciółmi.
Ktoś w twoim wieku nie może się z nim przyjaźnić.
W przyjaźni wiek i inne kwestie nie mają znaczenia.
To dziecinne podejście.
A jeśli chodzi o tego farmaceutę...
- Co z nim? - Wydaje się w porządku.
Co?
Ktoś coś mówił?
Yeong-jae opowiadał mi o kolegach,
farmaceuta wydał się najlepszy.
Może go poderwę?
Czemu nie?
Jeden zięć jest lekarzem, drugi może być farmaceutą.
Tata byłby zachwycony.
Nie przeginaj.
Pamiętaj, że to koledzy Gi-seoka.
To twój problem, nie mój.
Zastanów się.
Gdybyś ty się umawiała
z którymś z nich, to byłby problem,
ale nie ja.
Czemu za mną idziesz?
Wracaj i uaktualnij budżet.
- Tak jest. - Panie Kwon.
Jest jakiś problem z budżetem?
Trzeba było czytać dokumenty przed podpisaniem
i wysłaniem ich do mojej akceptacji.
Nie przykłada się pan już, bo zaraz pan odchodzi?
Skąd, nigdy bym się tak nie zachował.
- Po prostu... - Zadziwiające.
Szkoła co roku działa w podobny sposób,
a budżet zawsze się tylko zwiększa.
Słusznie mówią, że nikomu na tym świecie nie można ufać.
Przepraszam. Następnym razem będę dokładniejszy.
Umie pan tylko gadać.
„Będę dokładniejszy”.
Gardzę ludźmi, którzy potrafią tylko składać puste obietnice.
Ma pan rację.
A właśnie.
Może pójdziemy na ten lunch, o którym rozmawialiśmy?
Umówiłem się już z deputowanym Jangiem.
Stawia lunch, by uczcić profesurę córki.
Rozumiem.
Życzę udanego lunchu.
Gi-seok, dawno nie rozmawialiśmy.
Oczywiście. Czemu się nie odzywałeś?
Jeśli chcesz, oczywiście.
Może dzisiaj?
Gdzie się spotkasz z moim tatą?
Nie chcesz najpierw wiedzieć, o co chodzi?
Pewnie chodzi o nasz ślub.
To cię wkurza?
- To nie tak. - To dokładnie tak.
Masz rację. Jestem wściekła.
Nie znoszę, gdy ktoś mnie w coś pakuje.
Nie chcesz brać ślubu?
Nienawidzisz myśli o ślubie czy mnie?
Odpowiedz.
Czemu zamilkłaś?
Gi-seok.
Słucham.
Powinniśmy bardziej się szanować.
Nie chcę brać ślubu tylko dlatego,
że od dawna jesteśmy razem.
Jestem pewna, że też tak uważasz.
Albo i nie.
Między nami nic się nie zmieniło, więc...
Czekaj.
Dziwnie się zachowujesz.
Coś się zmieniło.
Jeong-in.
Tak?
Ukrywasz coś przede mną?
Nie.
Jeong-in.
Możemy porozmawiać później?
Idź po pracy do domu. Zadzwonię, gdy będę w drodze.
A co z moim tatą?
Załatwię to. Do zobaczenia.
Tak, tato. Mówi Gi-seok.
Przepraszam,
ale wieczorem wyskoczyło mi spotkanie.
Nie dam dzisiaj rady.
Tak.
- Do widzenia. - Do widzenia.
To smutne, że jego syn jest chory.
Zwłaszcza że to facet.
Właśnie.
Wracaj do domu, skoro tak się martwisz.
Rano go wypisali, teraz się bawi.
Nie ma dziś ruchu.
To chyba dobrze, że ludzie nie chorują?
Twoja apteka upadłaby po trzech miesiącach.
Wyniosę śmieci.
A ile by kosztowało otwarcie apteki?
Zależy od lokalizacji.
Rozważasz to?
Myślę o tym, żeby przeprowadzić się do rodziców.
Sama jestem matką, ale po tym, co powiem,
niektórzy by mnie za nią nie uznali.
Od rozwodu mama pomaga mi z dziećmi.
Żałuję tego.
Bardzo mi pomogła,
ale nie miałam życia.
Zawsze opiekowała się dziećmi,
więc ja z poczucia obowiązku spędzałam z nimi każdą chwilę.
Nie byłam w stanie nawet wyjść na piwo.
Gdy wrócisz do domu,
Yu Ji-ho zniknie.
Będziesz jedynie synem i ojcem.
Bądź egoistą.
Masz prawo do szczęścia.
Gdzie Jae-in?
Nie wiem. Nie było jej, gdy wróciłam.
- Zjesz coś? - Nie trzeba.
No to mów.
O co chodzi?
Wszystko powiedziałam ci
przez telefon.
Cieszę się.
Gdy perspektywa ślubu nagle...
staje się rzeczywistością,
podobno...
większość ludzi panikuje...
i kwestionuje ten pomysł.
Ale twoja reakcja znaczy coś więcej.
Mylę się?
Nie wiem.
Co to znaczy?
Jesteś mądra i wiesz, czego chcesz.
Dlaczego nagle stałaś się taka niezdecydowana?
Nie wiem.
Musi być jakiś powód.
Co?
Chcę to jakoś zrozumieć.
Gi-seok,
powinniśmy zrobić sobie przerwę.
Zrywasz ze mną?
Ale i tak weźmiemy ślub?
- Moja rodzina... - Jeśli ślub byłby moim jedynym celem,
nie byłabym z tobą.
Potrzebujesz tylko czasu?
Na pewno nie chodzi o coś więcej?
Na pewno.
Dam ci trochę przestrzeni.
Wychodzisz?
Przecież tego chcesz.
Strasznie to zabrzmiało.
Odpocznij i pozbądź się tych obaw.
Chcę iść do zoo.
Jeszcze jest zimno, na zewnątrz będzie mało zwierząt.
Dinozaurom nie jest zimno.
Jest.
Przytrzymam.
Dam sobie radę sam.
Dobra. Będę tuż obok.
Nie bujaj się za wysoko.
Będę za tobą.
LEE JEONG-IN
Co u ciebie?
W porządku. A u ciebie?
Pewnie masz dziś wolne. Ja idę do pracy.
Mogę spytać, czym się zajmujesz?
Rzucisz okiem na mój nagłówek?
Obie wiemy, że jest dobry.
Hej.
Zrobiłaś sobie przerwę z Gi-seokiem. Wróciliście do siebie?
To nie on.
To jeszcze bardziej podejrzane, skoro tak się uśmiechasz.
- Nie jesteś zajęta? - Jestem.
Cholera.
Naprawdę jedziemy do dinozaurów?
Tak.
Ale mówiłeś, że jest im za zimno.
Nie ma ich w zoo, są gdzie indziej.
Gdzie?
W cieplejszym miejscu.
ARCHIWUM NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
CZY DINOZAURY LUBIŁY KWIATY?
Ojejku!
Wiem, kim jesteś.
Jesteś Eun-u, prawda?
Skąd mnie pani zna?
Skąd cię znam?
Zgadnij.
Tato, kto to jest?
A jak myślisz?
Zgadnij.
Mama?
Czułam, że coś się święci.
- Mieliśmy się przyjaźnić. - Bo nic więcej nie chcesz?
Brak kontaktu fizycznego oznacza,
że uczucia się wypaliły.
Bo w przeciwnym wypadku
człowiek nie może się opanować.
- Bierzecie ślub? - Niedługo.
Już długo jesteśmy razem.
Ji-ho ma dziecko.
Poznał matkę w młodym wieku,
ale po urodzeniu dziecka odeszła.
Mógł się postarać.
To by coś zmieniło?
To nie kwestia starań.
Uczucia się zmieniają.
Jesteśmy na etapie, że musimy walczyć o nasz związek?
Jest ktoś inny?
Nie jestem pewna.
Nie wiem, co jest akceptowalne, a co jest przegięciem.
Dlatego to takie frustrujące.
Skończyłem to, nim zaszło za daleko.
Bo wiedziałem, jakie to będzie trudne dla niej.
Napisy: Małgorzata Fularczyk